Teatr w Japonii
Japoński teatr wywodzi się z tańca oraz ceremonii religijnych. Pięć głównych form teatralnych to bugaku, nō, kyogen, bunraku (dramat lalkarski) oraz kabuki. Trzy pierwsze są najbardziej klasyczne, oparte na sztywnych regułach.
Bez wątpienia jednym z ciekawszych rodzajów występów scenicznych jest nō, którego geneza sięga początku XIV wieku. Charakteryzuje go wysoka stylizacja, ściśle kontrolowane gesty aktora (kata), pusta scena i monotonne śpiewy chóru. Teatr nō jest pełen godności i symbolizmu, duży wpływ na jego rozwój miał buddyzm. Scena tego teatru jest prawie pusta, najczęstszym rekwizytem jest wachlarz. Przedstawieniom towarzyszy akompaniament bębnów i fletu. W inscenizacjach nō, jak we wszystkich pozostałych formach teatru japońskiego, występują tylko mężczyźni. Główny aktor występuje zatem w masce przedstawiającej kobietę, boga, zwierzę lub demona.
Bardzo odmienny od nō jest teatr kabuki. Zawiera on elementy dramatyczne oraz komiczne, momentami jest pełen patosu, czasem farsy, raz przypomina operę mydlaną, raz moralitet. Jest pełen muzyki i tańca, przesadnych gestów, nagłych zwrotów akcji, a nawet akrobacji. Narodził się w XVII wieku. Początkowo występowały w nim wyłącznie kobiety, a przedstawienia miały charakter religijny. Jednak grupy samych kobiet wzbudzały sporo zaniepokojenia wśród japońskich władz, które zakazały kobietom występowania na scenie. Początkowo zastąpili je młodzi chłopcy, co jednak również wzniecało podejrzenia natury obyczajowej. Ostatecznie, i tak jest po dziś dzień, scenę teatru kabuki powierzono dojrzałym mężczyznom, którzy odgrywają także role kobiece.
Teatr kabuki jest pełen konwencji dotyczących gestów, kolorów, makijażu, kostiumów, peruk. Charakteryzacja odgrywa niezmiernie ważną rolę – wyraźne linie malowane na twarzy aktora i ich kolor podkreślają kluczowe cechy charakteru bohatera. Treść przedstawień w kabuki jest drugorzędna i przeważnie znana widowni wcześniej. Najważniejszy jest aktor, jego gra i żywa reakcja widowni. Jednym z ciekawszych wybiegów aktorskich w kabuki jest mie – rodzaj suspensu, gdy w momencie kulminacyjnym sztuki aktor zamiera w bezruchu i zawiesza akcję.